Doskonaly czlowiek mit blog 230

Porównywanie ma w sobie coś zdradliwie wygodnego. Zaczyna się niewinnie: ktoś ma lepszą sylwetkę, ciekawsze projekty w pracy, sprawniej ogarnia dom albo po prostu wygląda tak, jakby mu się „trafiło”. Potem człowiek robi szybki rachunek w głowie, i zanim się zorientuje, pojawia się wstyd, złość, napięcie albo smutek. Co gorsza, to porównanie często udaje konstruktywną troskę o rozwój, a w praktyce podkręca tylko presję. Ideę „braku ideału” warto potraktować nie jak slogan